« من ارسل نفقة فى سبيل اللَّه و اقام فى بيته فله بكل درهم سبعمائة درهم ، و من غزا بنفسه فى سبيل اللَّه و انفق فى وجهه ذلك فله بكل درهم يوم القيمة سبعمائة الف درهم ثم تلا هذه الآية - وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ » زيد اسلم گفت - اين در شأن قومى آمد ، كه با غازيان بيرون مىشدند ، بى برگ و بىساز ، و توانايى آن نداشتند پس به راه در منقطع مىشدند ، پس و بال و عيال ديگران مىبودند . رب العزة فرمود كه در راه خدا بر خود نفقه كنيد ، و اگر چيزى نداريد خود بيرون مشويد ، و خود را در تهلكة ميفكنيد ، و تهلكه - آن بود كه به گرسنگى و تشنگى يا از ماندگى در رفتن هلاك مىشدند ، آن گه ديگران را گفت كه توانايى داشتند - وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ و قيل - التهلكة عذاب ، يقول اللَّه عز و جل - و لا تتركوا الجهاد فتعذبوا . ميگويد - جهاد فرومگذاريد كه اگر بگذاريد به عذاب خدا رسيد - همانست كه جاى ديگر گفت - إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذاباً أَلِيماً . و قيل - التهلكة القنوط من رحمة اللَّه . قال ابو قلابه - هو الرجل يصيب الذنب فيقول - ليست لى توبة . فييأس من رحمة اللَّه و ينهمك فى المعاصى ، اين در شأن كسيست كه بگناه در افتد ، آن گه با خود گويد كه مرا آب روى نيست ، و جاى توبه نيست كه توبهء من بجاى قبول نيست و از رحمت خدا نوميد شود و در گناه بيفزايد . رب العالمين گفت خود را هلاك مكنيد بانك از رحمت من نوميد شويد ، و به من ظن بد بريد . آن گه گفت - وَ أَحْسِنُوا به من ظن نيكو داريد كه من آنجا ام كه ظن بندهء منست ، انا عند ظن عبدى فليظن بى ما شاء و قال النبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - « ظنّوا بربّكم ان سيغفر لكم ظنّوا بربكم ان سيتوب عليكم ، ان حسن الظن من العبادة » و قال صلى اللَّه عليه و آله و سلّم - « لا يموتنّ احدكم الّا و هو يحسن الظن باللّه ، فان حسن الظّن باللّه ثمن الجنة . » النوبة الثالثة - قوله تعالى : - وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ - اشارت آيت آنست كه كردگار قديم و داور حكيم مطلع است بر اسرار بندگان ، و عالم به حال ايشان ، هر چند كه داور زمين و حاكم مخلوق به ظاهر حكم كند ، داور آسمان به باطن